باز تقریر کردنِ معاویه با ابلیس، مکرِ او را

شیطان از منظر اهل شریعت

2657) با خدا گفتی، شنیدی رُو به رُو / من چه باشم پیشِ مَکرت ای عدو؟

2658) معرفت‌های تو چون بانگِ صفیر / بانگِ مُرغان است، لیکن مُرغ گیر

2659) صد هزاران مرغ را آن، رَه زده است / مرغِ غِرّه کآشنایی آمده است

2660) در هوا چون بشنود بانگِ صفیر / از هوا آید، شود اینجا اسیر

2661) قومِ نوح از مَکرِ تو در نوحَه اند / دل کباب و، سینه شَرحه شَرحه اند

2662) عاد را تو باد دادی در جهان / درفکندی در عذاب و اَندُهان

2663) از تو بود آن سنگسارِ قومِ لوط / در سیاه آبه ز تو خوردند غُوط

2664) مغزِ نَمرود از تو آمد ریخته / ای هزاران فتنه‌ها انگیخته

2665) عقلِ فرعونِ ذَکیّ فیلسوف / کور گشت از تو نیابید او وقوف

2666) بولَهب هم از تو نااهلی شده / بُوالحِکَم هم از تو بوجهلی شده

2667) ای بر این شطرنج بهرِ یاد را / مات کرده صد هزار اُستاد را

بانگ مرغان است، لیکن

2668) ای ز فرزین بَندهایِ مُشکِلت / سوخته دل‌ها، سیه گشته دلت

2669) بحرِ مَکری تو، خلایق قطره‌ای / تو چو کوهی، وین سَلیمان ذرّه ایی

2670) کی رَهَد از مَکرِ تو ای مُختَصِم؟ / غرقِ طوفانیم اِلّا مَن عَصِم

2671) بس ستارۀ سَعد از تو مُحتَرِق / بس سپاه و جمع از تو مُفتَرِق

معرفت‌های تو چون بانگ صفیر/بانگ مرغان است، لیکن مرغ گیر

دیوان غزلیات شمس

هر کي خود را نکرد خوار امروز/همچو فرعون خوار خواهد بود

هر که چون گل ز آتش آب نشد/اندر آتش چو خار خواهد بود

چون شکار خدا نشد نمرود/پشه اي را شکار خواهد بود

دفتر اول مثنوی

چون بسی ابلیس آدم روی هست /پس به هر دستی نشاید داد دست‌‌

زانکه صیاد آورد بانگ صفیر/ تا فریبد مرغ را آن مرغ گیر

بشنود آن مرغ بانگ جنس خویش/ از هوا آید بیابد دام و نیش‌‌

حرف درویشان بدزدد مرد دون / تا بخواند بر سلیمی ز ان فسون‌‌

کار مردان روشنی و گرمی است/ کار دونان حیله و بی‌‌شرمی است‌‌ 

پروین اعتصامی

خواست تا لاف خداوندی زند/برج و باروی خدا را بشکند

رای بد زد، گشت پست و تیره رای/سرکشی کرد و فکندیمش ز پای

پشه‌ای را حکم فرمودم که خیز/خاکش اندر دیدهٔ خودبین بریز

تا نماند باد عجبش در دماغ/تیرگی را نام نگذارد چراغ