داستان قوم سبا

روایت‌گر: محسن محمد

توضیح کوتاهی از این جلسه:

شروع جلسه با ادامه‌ی ابیات دفترسوم و تاکید بربیت ۲۸۲

روایت داستان شیر و روستایی در ارتباط با سطحی‌نگری انسان

خارج شدن از داستان قوم سبا و خوانش ابیات درباره‌ی وفاداری

ابیات داستان اهل سبا

تو نخواندی قصه‌ی اهلِ سَبا / یا بخواندی و ندیدی جُز صَدا

از صدا آن کوه، خود آگاه نیست / سویِ معنی هوشِ کُه را راه نیست

او همی بانگی کند بی گوش و هوش / چون خَمُش کردی تو، او هم شد خَموش

داد حق، اهلِ سَبا را بس فراغ / صد هزاران قصر و ایوان ها و باغ

شکرِ آن نگزاردند آن بَدرَگان / در وفا بودند کمتر از سگان

مر سگی را، لقمه‌ی نانی ز دَر / چون رسد بر در، همی بندد کمر

پاسبان و حارسِ در می‌شود / گرچه بر وی جور و سختی می‌رود

هم بر آن در باشدش باش و قرار / کفر دارد، کرد غیری اختیار

ور سگی آید غریبی، روز و شب / آن سگانش می‌کُنند آن دَم ادب

که برو آنجا که اوّل منزل است / حقِ آن نعمت گروگانِ دل است

می‌گزندش که برو بر جایِ خویش / حقِ آن نعمت، فرو مگذار بیش

از درِ دل، و اهلِ دل، آبِ حیات / چند نوشیدی و وا شد چشم‌هات

بس غذایِ سُکر و وَجد و بیخودی / از درِ اهلِ دلان بر جان زدی

باز این در را رها کردی ز حرص؟ / گِردِ هر دکّان همی گردی چو خِرس؟

بَر درِ آن مُنعِمانِ چرب دیگ / می‌دَوی بهرِ ثَریدِ مُرده ریگ

چربِش اینجا دان که جان فَربِه شود / کارِ نا اومید اینجا بِه شود