1760) ناظرِ قلبیم، اگر خاشع بُوَد / گر چه گفتِ لفظ، ناخاشع رَوَد

1761) زآنکه دل جوهر بُوَد، گفتن عَرَض / پس طفیل آمد عَرَض، جوهر غَرَض

1762) چند از این الفاظ و اِضمار و مَجاز؟ / سوز خواهم، سوز با آن سوز ساز

1763) آتشی از عشق در جان برفروز / سر به سر فکر و عبارت را بسوز

1764) موسیا، آداب دانان دیگرند / سوخته جان و روانان دیگرند

1765) عاشقان را هر نَفَس سوزیدنی ست / بر دهِ ویران، خِراج و عُشر نیست

1766) گر خطا گوید ورا، خاطی مگو / ور بُوَد پُر خون شهید، آن را مشو

1767) خون، شهیدان را ز آب اولاترست / این خطا از صد صواب اولاترست

1768) در درونِ کعبه رسمِ قبله نیست / چه غم ار غوّاص را پاچیله نیست؟

1769) تو ز سرمستان قلاووزی مجو / جامه‌چاکان را چه فرمایی رفو؟

1770) ملّتِ عشق از همه دین‌ها جداست / عاشقان را ملّت و مذهب خداست

1771) لعل را گر مُهر نَبوَد، باک نیست / عشق در دریای غم، غمناک نیست

وحی آمدن موسی را علیه‌السلام در عُذر آن شبان

1772) بعد از آن در سِرّ موسی حق نِهفت / رازهایی کآن نمی‌آید به‌گفت

1773) بر دلِ موسی سخن‌ها ریختند / دیدن و گفتن به‌هم آمیختند

1774) چند بیخود گشت و، چند آمد به خَود / چند پرّید از ازل سویِ اَبَد

1775) بعد از این گر شرح گویم، ابلهی است / زآنکه شرحِ این، ورای آگهی است

1776) ور بگویم، عقل‌ها را بَر کَنَد / ور نویسم، بس قلم‌ها بشکند

1777) چونکه موسی این عِتاب از حق شنید / در بیابان در پیِ چوپان دوید

1778) بر نشانِ پایِ آن سرگشته راند / گَرد از پَرّه‌ی بیابان برفشاند

1779) گامِ پایِ مردمِ شوریده خَود / هم ز گامِ دیگران پیدا بُوَد

1780) یک قدم چون رُخ، ز بالا تا نشیب / یک قدم چون پیل، رفته بر وُریب

1781) گاه چون موجی بر افزاران عَلَم / گاه چون ماهی روانه بر شکم

1782) گاه بر خاکی نبشته حالِ خَود / همچو رَمّالی که رَملی بر زَند

1783) عاقبت دریافت او را و بدید / گفت: مژده دِه که دستوری رسید

1784) هیچ آدابی و ترتیبی مَجو / هر چه می‌خواهد دلِ تنگت بگو

1785) کفرِ تو، دین است و دینت، نورِ جان / ایمنی، وز تو جهانی در امان

1786) ای مُعافِ یَفعلُ الله ما یَشا / بی مُحابا رَو، زبان را برگشا

1787) گفت: ای موسی از آن بگذشته‌ام / من کنون در خونِ دل آغشته‌ام