شرح و تفسیر ابیات ۳۰۳۹ تا ۳۰۵۸ دفتر دوم مثنوی معنوی مولانا

مدرس: محسن محمد

نکته‌های این جلسه‌ی مثنوی‌خوانی عبارتند از:

محاسبه‌ی نفس دایم، خوف از سوء عاقبت و عیب‌های خود را دیدن راه نجات از هلاکت

دام شهرت، خمول، داستان طوطی و بازرگان

محبت جاه از معراج السعاده ملا احمد نراقی

عجب، خودبینی و کبر

ابیات این جلسه را در ادامه بخوانید:

3039) لاتَخافُوا از خدا نشینده‌ایی؟ / پس چه خود را ایمن و خوش دیده‌ایی؟

3040) سال‌ها ابلیس، نیکو‌نام زیست / گشت رسوا، بین که او را نام چیست

3041) در جهان، معروف بُد عُلیایِ او / گشت معروفی به عکس، ای وایِ او

3042) تا نه‌ایی ایمن، تو معروفی مجو / رو بشُو از خوف، پس بنمای رُو

3043) تا نروید ریشِ تو ای خوبِ من / بر دگر ساده زَنَخ طعنه مَزَن

3044) این نگر که مبتلا شد جانِ او / تا در افتاده‌است و، او شد پندِ تو

3045) تو نیفتادی که باشی پندِ او / زهر، او نوشید، تو خور قندِ او

3046) آن غُزانِ ترکِ خون‌ریز آمدند / بهرِ یغما، در یکی دِه دَر شدند

3047) دو کس از اَعیانِ آن دِه یافتند / در هلاکِ آن یکی بشتافتند

3048) دست بستندش که قربانش کنند / گفت: ای شاهان و ارکانِ بلند

3049) قصدِ خونِ من به چه رُو می‌کنید؟ / از چه آخِر تشنه‌ی خونِ منید؟

3050) چیست حکمت؟ چه غرض در کُشتنم؟ / چون چنین درویشم و، عریان‌تَنَم

3051) گفت: تا هیبت بر این یارت زند / تا بترسد او و، زَر پیدا کند

3052) گفت: آخِر او زِ من مسکین‌ترست / گفت: قاصد کرده است، او را زَر است

3053) گفت: چون وهم است، ما هر دو یکیم / در مقامِ احتمال و در شَکیم

3054) خود وَرا بکشید اوّل ای شهان / تا بترسم من، دهم زَر را نشان

3055) پس کرم‌های الهی بین که ما / آمدیم آخِرزمان در انتها

3056) آخرینِ قرن‌ها، پیش از قرون / در حدیثِ آخِرون السّابِقُون

3057) تا هلاکِ قومِ نوح و قومِ هود / نادیِ رحمت به جانِ ما نمود

3058) کُشت ایشان را که ما ترسیم از او / ور خود این برعکس کردی، وایِ تو

عبرت از گذشتگان راه کمال