غزلی از شاطر عباس

کی روا باشد که گردد عاشق غمخوار، خوار

در ده عشق تو اندر کوچه و بازار، زار

در جهان عیشی ندارم بی رخت ای دوست، دوست

جز تو در عالم نخواهم ای بت عیّار، یار

از دهانت کار گشته بر من دلتنگ، تنگ

با لب لعل تو دارد این دل افگار، کار

هر چه می‌خواهی بکن با من تو ای طنّاز، ناز

گر دهی یک بوسه‌ام زان لعل شکربار، بار

ساقیا! زان آتشین می ساغری لبریز، ریز

تا به مستی بر زنم در رشتهٔ زنار، نار

مطربا! بزم سماع است و بزن بر چنگ، چنگ

چشم خواب آلودگان را از طرب بیدار، دار

ای صبوحی شعر تو آرد به هر مدهوش، هوش

خاصه مدهوشی که گوید دارم از اشعار، عار

شاطر عباس صبوحی قمی کیست؟

از شاعران دوره‌ی قاجار بوده است. گفته شده که شاطری می‌کرده(هرچند اطلاعات درباره‌ی زندگی او بسیار اندک است) نقل است که وقت نان پختن نویسنده‌ای را کنار خود می‌نشانده و در ضمن کار وقتی شعر می‌سروده فرد نویسنده اشعارش را یادداشت می‌کرده است.

غزلی از شاطر عباس

دلیل شهرت شاطر عباس

معمولا شاعران یا به خاطر قدرت کلام و اندیشه‌های مندرج در شعرشان شناخته می‌شوند و یا به سبب ویژگی‌های شخصیتی و یا گاهی به خاطر کیفیت یکی از اشعارشان مورد اقبال قرار می‌گیرند.

مثلا شیخ بهایی به این دلیل در تاریخ ادبیات شعر فارسی ماندگار شد، که اولین فقیهی بود که ساختارشکنی کرد و با شجاعت شعر عاشقانه سرود.

یعنی اگر کس دیگری که فقیه نبود اشعار عاشقانه‌ای در این سطح می‌سرود احتمالا نامش تا این حد برجسته نمی‌شد و در میان شاعران شاخص قرار نمی‌گرفت و شاید ما امروز نامی از او نشنیده بودیم.

در هر صورت شاطر عباس صبوحی قمی از این دست شاعران است. شاعری که بیشتر به واسطه‌ی بی‌سوادی و یا کم‌سوادی مورد توجه قرار گرفته است البته همانطور که گفته‌شد ارزش اشعار او کم نیست، ولی ویژگی خاصی(عامی بودن) باعث برجستگی و ماندگاری بیشتر نام او در تاریخ ادبیات شده است.

غزلی که شنیدید از اشعار نیکوی اوست که نشانگر طبع لطیف و تسلط او به زبان فارسی است.

در ادامه نمونه‌هایی از اشعا زیبای او را می‌خوانیم:

روزه می‌دارم و افطارم از آن لعل لب است		آری افطار رطب در رمضان مستحب است
روز ماه رمضان زلف میفشان که فقیه		بخورد روزه‌ی خود را به گمانش که شب است

مرجان لب لعل تو مرجان مرا قوت		یاقوت نهم نام لب لعل تو یا قوت
قربان وفاتم، به وفاتم گذری کن		تا بوت همی بشنوم از رخنه‌ی تابوت

دیوان این شاعر اولین بار در سال ۱۳۶۲ شمسی توسط انتشارات پاسارگاد منتشر شد