معجون وصال و فراق
معجون وصال و فراق
حافظ نغمهسرای احساسات همهی انسانهاست. او عمیقترین اندیشههای بشری را همراه لطیفترین احساسات انسانی درآمیخته و با باریکاندیشی و خلاقیت مثالزدنی به ما فارسیزبانان هدیه داده است.
ساخت این معجون شگفتانگیز در دستان معجزهگر حافظ، او را به قلهای دستنایافتنی در شعر و ادبیات فارسی بدل کرده است.
او با شمار نسبتا اندک ابیات و غزلیات، در شمار بزرگترین شاعران و اندیشمندان تمام ادوار فرهنگ ایران زمین درآمده است.
غزل ۷۷ یکی از نمونههای اعلای شعر غنایی است که در آن حافظ به زیباترین شکلی یکی از احوالات و حالات عاشقانه را به تصویر کشیده است.
زنده یاد استاد شجریان این غزل را در آلبوم خلوت گزیده در آواز افشاری به زیبایی تمام خواندهاند.
به بهانهی ۲۰ مهر سالروز بزرگداشت حافظ شیراز
بلبلی برگِ گُلی خوش رنگ در منقار داشت
و اندر آن برگ و نوا خوش نالههایِ زار داشت
گفتمش در عین وصل، این ناله و فریاد چیست؟
گفت ما را جلوهٔ معشوق در این کار داشت
یار اگر ننشست با ما نیست جای اعتراض
پادشاهی کامران بود، از گدایی عار داشت
در نمیگیرد نیاز و نازِ ما با حُسنِ دوست
خُرَّم آن کز نازنینان، بختِ برخوردار داشت
خیز تا بر کِلکِ آن نقاش، جان افشان کنیم
کـاین همه نقشِ عجب در گردشِ پرگار داشت
گر مریدِ راهِ عشقی فکرِ بدنامی مکن
شیخِ صنعان خرقه رهنِ خانهٔ خَمّار داشت
وقتِ آن شیرین قلندر خوش که در اَطوارِ سیر
ذکرِ تسبیحِ مَلَک در حلقهٔ زُنّار داشت
چشمِ حافظ زیرِ بامِ قصرِ آن حوری سرشت
شیوهٔ جَنّاتُ تَجری تَحتِهَا الاَنهار داشت
روایتگر: محسن محمد
تصویر: مَهسیما هاشمی
متن غزل از روی کتاب دزس حافظ استاد محمد استعلامی انتخاب شده است
لینک کانال یوتوب نفیر نی اینجا
