حکیمانه‌ی 2

بخش دوم از دیباچه‌ی گلستان

در خبر است از سرور کاینات و مَفخرِ موجودات و رحمتِ عالمیان و صَفوَت آدمیان و تَتَمّه‌ی دور زمان، محمد مصطفی صَلّی اَللهُ عَلَیهِ وَ سَلَّم

شَفیعٌ مُطاعٌ نَبیٌّ کَریم

قَسیمٌ جَسیمٌ نَسیمٌ[۵] وَسیم

	بَلغَ العُلیِ بِکَمالِهِ، کَشََفَ الدُّجی بِجَمالِهِ		حَسُنَت جَمیعُ خِصالِهِ، صَلُّوا عَلَیهِ وَ آلِهِ
	چه غم دیوارِ اُمت را که دارد[۶] چون تو پشتیبان؟[۷]		چه باک از موجِ بحر آن را که باشد نوح کشتیبان؟

هر گاه که یکی از بندگانِ گنهکارِ پریشان روزگار دستِ اِنابت به امیدِ اِجابت به درگاهِ حَق جَلَّ وَ عَلا بردارد، ایزد تَعالی در وی نظر نکند؛ بازش بخواند، باز^[۸] اِعراض فرماید بازش به تَضَرُّع و زاری بخواند، حَق سُبحانَهُ و تَعالی فرماید: یا مَلائِکَتی قَدِاستَحیَیتُ مِن عَبدی وَ لَیسَ لَهُ غَیری فَقَد غَفَرتُ لَهُ. دعوتش را اجابت کردم و حاجتش برآوردم که از بسیاری دعا [و زاریِ بنده] همی شرم دارم.

کرم بین و لطفِ خداوندگار

گنه بنده کرده ست و او شرمسار

عاکفانِ کعبه‌ی جَلالَش به تَقصیرِ عبادت مُعتَرف که: ماعَبَدناکَ حَقَّ عِبادَتِکَ، واصِفانِ حِلیه‌ی جَمالش به تَحَیُّر مَنسوب که: ما عَرَفناکَ حَقَّ مَعرِفَتِکَ.

	گر کسی وصفِ او زِ من پُرسد		بی‌دل از بی‌نشان چه گوید باز؟
	عاشقان کُشتگانِ معشوقند		برنیاید زِ کُشتگان آواز

حکیمانه‌ی 2

یکی از صاحبدلان سر به جَیبِ مُراقبت فرو برده بود و در بحر مُکاشفت مُستَغرَق شده. آنگه که از این معاملت باز آمد یکی از یاران به طریق انبساط گفت: از این بوستان که بودی ما را چه تُحفه کرامت کردی؟ گفت: به خاطر داشتم که چون به درخت گل رسم دامنی پُر کُنم هدیه‌ی اصحاب را. چون برسیدم بوی گُلم چنان مست کرد که دامنم از دست برفت.

	ای مرغِ سحر، عشق ز پروانه بیاموز		کان سوخته را جان شد و آواز نیامد
	این مدّعیان در طلبش بی‌خبرانند		کان‌ را که خبر شد خبری باز نیامد

	ای برتر از خیال و قیاس و گمان و وَهم		وز هر چه گفته‌اند [و] شنیدیم و خوانده‌ایم
	مجلس تمام گشت و بآخر رسید عمر		ما همچنان در اوّلِ وصفِ تو مانده‌ایم

* * *

بخش دوم از دیباچه‌ی گلستان

بخش اول از دیباچه‌ی گلستان لینک

حکیمانه‌ی 2 سعدی ویدیوی خوانش بخشی از گلستان سعدی

حکیمانه‌ی 2